شهرستان سیرجان از قدیم الایام یکی از مراکز پرورش دام و بخصوص گوسفند بوده است. عشایر این شهرستان بیشتر به صورت کوچ رو» زندگی می کرده اند، اما به تدریج گروههایی از آنان تخته قاپو شده و در روستاهای اطراف سکونت یافته و کار دامپروری را به همراه کشاورزی انجام می دهند. بعضی از همین عشایر به صورت نیمه کوچ رو زندگی می کنند. تعداد زیادی از آنها طی پنجاه سال گذشته در اثر خشکسالی های مداوم و زندگی سخت عشایری و سختی معیشت بتدریج جذب شهرهای اطراف و از همه جا بیشتر در شهر سیرجان سکونت گزیده اند. قسمتهای شرقی شهرستان سیرجان، کوهستانی و محل ییلاق ایلات و عشایر است. این مناطق شامل بلورد تنگوئیه ، گدارخانه سرخ چهارگنبد، کوه پنج و پاریز می باشد و قسمتهای جنوبی و جنوب غربی که جزو نواحی گرمسیر محسوب می شود، محل قشلاق ایلات بوده و شامل مناطق باغات حاجی آباد، عین البقر، چاه معدن، نوکهن و اطراف کوه خواجویی است. تعدادی از ایلات سیرجان در گذشته و در زمان حکومتهای صفویه افشاریه و قاجاریه به این منطقه کوچانده شده و در مقابل ایلات و عشایری از این نواحی به مناطقی مانند آذربایجان و یا خراسان منتقل گردیده اند. از جمله، در میاندو آب آذربایجان طایفه ای زندگی میکنند که نام کوچه ها و محلات آنها به اسامی کرمان و سیرجان نامگذاری شده است. علت کوچ عشایر به وسیله حکومتهای صفویه و سلطنت نادرشاه افشار ایجاد اغتشاش و ناامنی هایی بوده که عشایر مسبب آن بوده اند و کوچاندن آنها از منطقه ای به منطقه دیگر باعث عدم آشنایی سریع عشایر به آن نواحی بوده و این عدم آشنایی به موقعیت جغرافیای مانع از ایجاد ناامنی و اغتشاش توسط ایشان می شده است. در سیرجان به لحاظ بافت قومی و عشیره ای آن،اقوام و طوایف بسیاری که هر کدام به ایل و خاندانی منسوب هستند زندگی می کنند که اکثر ایل ها بومی این منطقه نبوده و به این منطقه مهاجرت کرده اند از جمله ایلات بچاقچی،قرائی،لری، افشار،خراسانی،رایینی و آل سعدی که هر کدام طوایف و خاندان های گوناگونی دارند . طوایف دیگری هم در سیرجان ساکن هستند مانند طوایف عرب بدویی،خواجه های پاریز،بنی اسدی،خواجویی و سایر اقوام که منتسب به محل زندگی خود هستند مانند قوم زیدآبادی ،محمودآبادی و بلوردی ها که همگی در کنار یکدیگر در این منطقه زندگی می کنند.
